راستش مدتی نیاز داشتم که باخودم تنها باشم هر چند که بعضی از شما دوستان

مرا تنها نگذاشتید وهمچنان جویای احوال من بودید از همین صفحه استفاده میکنم

و از آنها سپاسگزاری میکنم سپاس مرا بپذیرید

اما تصویری که می بینید تصویر یکی از خاطرات من است که در قالب  یک یادگاری از

طرف یک دوست گرانقدر برای من نوشته شد به مناسبت از دست دادن یکی از

نکو نامترین دوستانمان . خواستم تا اگر آشنای دیرینه ای گذری به لحظه های نا چیز

من کرد بداند که من همچنان با این خاطرات زندگی میکنم

ومی خوانم فاتحه ای بسم ا...

نامه ای به خدا...

خدایا

حالا سالها ست که دیگر هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد

حالا همه می دانند که همۀ ما یک طوری غریب

یک طوری ساده و دور

وابستۀدیر سال بوسه و لبخند و علاقه ایم

اما خدا

برهنه به بستر بی کسی مردن، تواز یادم نمی روی

خاموش به رساترین شیون آدمی ،تواز یادم نمی روی

گریبانی برای دریدن این بغض بی قرار ،تواز یادم نمی روی

سفری از تمام دوستت دارم تنهایی ،تو از یادم نمی روی

سوزن ریز بی امان باران ،بر پیچک و ارغوان ، تو از یادم نمی روی

تو......تو بامن چه کرده ای که از یادم نمی روی؟

دیر آمدم درست.

پرستار پروانه و ارغوان بوده ای درست

مراقب خوانا ترین ترانه از هق هق گریه بوده ای درست

راز دار آواز اهل باران بوده ای درست

غمخوار غمگین ترین خاطرات دریا بوده ای درست

اما از من و این اندوه پر سینه بی خبر ، چرا؟

دیگر می دانم نشانی ها همه درست

در جمع من واین بغض بی قرار جای تو خالی

بر دستان روشن از خواندن تو، دستان من چرا ؟ آرام گذر نمی کنی؟

من به هر جایی که باشم

       جمعه ها حالم گرفته است

جمعه ها احساس من

              از من بدور، در پی بازار جنس خاطره است

جمعه ها یادم می آید

 شب که شد ، مادرم رخت سحر پوش مرا آماده می کرد

      تا که من صبح سحر بر تن کنم

جمعه ها

      وقت خداحافظی میهمان که شد

                     غصه دار، بی حوصله

                          با زمان می گفتم:می شود از نوک این لحظه عقب برگردی

جمعه ها بوی کمی نان می دهد

         که به اجبار مرا هر سحرش زائر ، یک صف نانوایی کرد

جمعه ها کودکیم برای من قصه ای ساخت

        که در این قصه همیشه

              من به هر جایی که باشم

        جمعه ها حالم گرفته است  

...........................................................................................

دیگر فراقی نیست

                      بگذار از قرائت محرمانه نامه ها ورویاهایمان شاعر شویم

                                                              دیدار ما ودیدار دیگرانی که ما را ندیدند

دیدار ما به همان ساعت معلوم دلنشین

                    تا دیگر آدمی از یک وداع ساده نگرید        

                                                          تا چراغ و شب و اشاره بدانند که دیگر ملالی نیست

دیگر سفارشی نیست

                 تنها ، جان تو  و جان پرندگان پر بسته ای که دی ماه به ایوان

                                                    خانه می آیند

تو مثل یه لحظه ناب توی عمر خنده هامی

تو مثل یه شعر تازه تو تن ترانه هامی

تو مثل یه آرزویی که یه جور واسم محاله

چی بگم مثل یه رویا که همش خواب وخیاله

تو مثل یه حس پاکی توی این قلب شکسته

تو مثل یه بغض خسته که توی گلوم نشسته

تو مثل خندۀ بارون رو تن چوبی دیوار

یا مثل نوای گریه رو تن سیمای گیتار

تو مثل خلوت شعری مثل فریاد ترانه

تو مثل یه حس خوبی توی خلوت شبانه

تو مثل بهونه هستی واسۀ نفس کشیدن

تو مثل امید می مونی واسۀ زندگی من

اما نه !! اشتباه کردم اونا مثل تو می مونند

توخودت زندگی هستی همۀ اونا بهونند... 

برسینه ات نشست

زخم عمیق کاری قسمت

اما

ای دیوار تو نیفتادی ،این رسم توست که ایستاده بمانی

ای نقش

دیدن تو ذوق کودکانه می خواهد

در ویرانی بیداد غم  فراوان

و دستان تو که یارای حرکت نیست

اما

آغوش باز کرده به جانب دیوار ،ای نقش

اینک که سر پناه تو ویران است

به جستجوی کدام دامنه ای

تا بیابی نقاش کوچک را

ای کاش 

 می توانستیم بغض هایمان را به آسمان

 هدیه دهیم 

 تا براحساس ترک خورده یمان

نم نم  طراوت بباراند.

ای کاش 

صدای طبلهای تظاهر

برسکوت سادگیمان

 طنین نمی انداخت .

پشت آن لبخند ها

            پشت آن دیدن ها

                      ساده و بی غمزه

هیبت زیبنده

               وزش مهر سراسر جاریست

تا بدان جا دگر ،

                راهی نیست

                         تک نگاهی تنها

سبز سبز است پیدا

                باید آن جا بروی

                                تا به اقلیم رفاقت برسی

وزیدن گرفت باد

                           فراق برگ را احساس نبود

وفرو نشست

                   عطش پرواز فکر

                                            در گلوگاه عشق

وقتی

       تپیدن گرفت

                        قلبی ز نور

وزیدن گرفت باد

                          فراق برگ را اجبار باد نوشت

و فرو نشست

                     تنهایی و عشق

                                       در فراوانی سکوت

وقتی ماتم گرفت

                         التماسی ز عشق